Nee, ik heet geen Bobby Brown, en nee, ik heb het hotelbad -waarin ze werd gevonden- niet laten vollopen, en nee, ik heb haar ook nooit drugs of alcohol gegeven. Maar ik heb wel bijgedragen aan haar droevige leven.

Geroddeld
Volgens ingewijden was ze erg verdrietig dat ze nooit meer zo groot werd als in de jaren tachtig en negentig. (Overigens had ze in 2000 ook een paar mooie hitjes, oa Over and Over met Enrique I. en Your love is my love). Maar waar ze het allermeeste moeite mee had, was dat er over haar gepraat, geluld, geroddeld en gehoond werd. Over hoe mager ze was, over dat ze eruit zag als een cokehead, en dat er niets meer over was van haar parel, haar kracht: haar stem.

Vals zingen

Ze ging op toernee, en stond er als een uitgezakte vrouw I will always love you te zingen. Vals, tenenkrommend vals. De media berichtten over fans die wegliepen, haar uitjoelden, hun geld terugvroegen. En de filmpjes gingen overal over internet. En ik plaatste hem ook. Op mijn Facebook. Mein Gott, wat is dit?? Plaatste ik erboven. Ik praatte erover met mensen, over hoe vals ze zong. Ik lachte erom, en liet ze het filmpje zien. Kijk nou toch, niets meer van over.

Boze wereld
Natuurlijk ben ik niet zo machtig dat Whitney ooit weet van mijn belachelijk makerij. Maar tel heel veel vileine Rhijjaatjes bij elkaar op, en dan merkt ze het. Nu voel ik me slecht. Slecht over het verspreiden van het filmpje. Verdrietig om haar, en vooral om haar dochter. Dat resulteerde in een nacht obsessief filmpjes googlen van Whitney.

Moeder en dochter
Ik vond deze, en deze, en deze raakte me misschien nog het meest. Moeder en dochter, genietend bij een concert met Prince. Op het laatst omhelsde Bobbi haar moeder intens, en ze sloot haar ogen. Ik sluit mijn ogen, denk aan haar, en voel me schuldig.

Ron Boszhart was not amused, en spande een rechtszaak aan. Het verweer van Lucky TV: juist omdat Ron compleet het tegenovergestelde van Mladic is, kan dit. De rechter stelde Ron in het gelijk: hij had er last van, zijn reputatie leed schade, en daarnaast was hij ook niet zo bekend bij iedereen dat ze meteen weten dat het om satire gaat.

‘En dan nog dit…’
Ik stak mijn vinger op. ‘Heeft Lucky TV nou niet constant dit soort rechtszaken aan de broek hangen?’ ‘Nee’, zei de advocate. ‘Dit was de eerste.’ Daar zakt mijn broek van af. Want Lucky TV heeft een aantal filmpjes gemaakt waarin ouderen worden nagesynchroniseerd. Ze vertellen tegeltjeswijsheden in de trant van: ‘Zet nooit een vliegtuig op het hoofd van een neger.’ En: ‘Toon mij uw kiezen, en ik zie wie u beft‘, of ‘Beter harde ballen, als een mond vol zaad.’

Koffie MAX
Begrijp me niet verkeerd, toen ik deze filmpjes voor het eerst zag, moest ik janken van het lachen. Maar eigenlijk is het van de zotte dat je onwetende opaatjes en omaatjes zulke dingen kunt laten zeggen. Het zullen wel bejaarden uit een Pools verpleeghuis zijn, ofzo. Nee. Het zijn gewoon Nederlandse senioren, die in de ochtendshow Koffie MAX hun échte wijsheden delen.

Senior zuiveren
Ik ben stomverbaasd dat níemand van de familie gedacht heeft: we klagen ze aan. Mijn moeder/vader lijdt hieronder. Ik bedoel: het is ook niet dat je trots bent omdat Lucky TV je parodieert, zoals de TV-kantine (alhoewel ik me afvraag of dat wel echt een eer is). Als je een zaak aanspant, heb je zeker een poot om op te staan, Lucky TV heeft geld, en de naam van je geliefde senior is gezuiverd. Waarom doen ze dat niet?!

Ik hing op. En opeens was ik helemaal niet gerustgesteld. Een secretaresse gaat een speculum, (aka eendebek) bij me naar binnen brengen, maakt hem een stukje open, zodat mijn vagijn het gevoel heeft door de grootste niggabitch ever gepenetreerd te worden, en vervolgens gaat er een staafje met een borsteltje aan het uiteinde ervan naar binnen, om wat weefsel af te nemen. En dan weet ik of ik (verhoogde kans) op baarmoederhalskanker heb.

En ik wil niet dat een secretaresse dat doet.

Want artsen zijn integer en doen altijd smerige klusjes. Zij bekijken wratten op piemels, gesprongen aderen in de anus, en concluderen of schaamlippen echt zo ver lubberen dat de verzekering misschien een deel vergoedt. Zij doen zwijgend en plichtsgetrouw hun taak, waarna je uitlaten en ‘Mevrouw Pietersen?’ tegen de volgende patiënt zeggen. En dan is de huisarts je vergeten, dan is je vagina weggezakt in zijn brein dat vol zit met groene rochtels, blauwe ingegroeide teennagels en aan elkaar klevende kadetten door klaboestabeertjes.

Secretaresses praten. Met elkaar. Ze hebben je geholpen, gaan terug naar de balie, waar hun collega’s hongerig op een goed verhaal wachten, en dan gaan ze roddelen. Over mijn vagina. Want dat is wat secretaresses graag doen: roddelen over vagina’s. Een secretaresse helpt me, en dan voegt ze zich met een kreet bij de rest.

• ‘Daaamn, girl, die had wel wat Lactacyd mogen gebruiken.’ Of:
• ‘Trust me, hon, het Braziliaanse streepje is zó passé.’ Of:
• ‘Volgens mij heeft ze een tijdje geen beurt gehad, ik kreeg het speculum er amper in.’ Of:
• ‘Twee woorden: grijs schaamhaar.’ Of (maar dat is niet heel erg realistisch, misschien):
• ‘Ik ben lesbisch geworden.’

Of, en dat is de ergste, ze komt veelbetekenend zwijgend binnen, en wappert slechts met haar rechterhand voor haar neus.

Ik wil niet geholpen worden door een secretaresse…

Shampoo
‘s Avonds gingen we Sesamstraat kijken, en Esmeralda kroop warm tegen me aan. ‘Da’s Tommie’, riep ze. Ik smolt. (en ik moet bekennen dat Sesamstraat een meditatieve werking op me heeft). Er ging iets mis met Tommie. ‘Ah Godverdulle!’ riep Esmeralda. Ik keek haar serieus aan. ‘Dat mag je niet zeggen,’ zei ik. ‘Dan kun je beter: “Shampoo” zeggen.’ Ze moest er keihard om lachen. En zei netjes ‘Shampoo’ als er iets mis ging.

Pleeggezin
Esmeralda is een crisiskind. Dit betekent dat ze accuut uit huis geplaatst is. Er moet een pleeggezin voor haar gevonden worden. En dat is moeilijk, want pleeggezinnen zijn schaars. Ze moet na zes weken weer weg bij mijn vrienden, omdat zij geen ruimte voor haar hebben.

Liefde
Terwijl ze zo tegen me aan lag tijdens Sesamstraat, werd ik overspoeld door een warm gevoel. Ik wilde haar beschermen, ik wilde haar leren dat je vreemden niet meteen kunt vertrouwen, maar ik wilde haar vooral heel, heel veel liefde geven. Ik kreeg moedergevoelens.

Goed mens
Kan ik haar niet opvangen? dacht ik. Tuurlijk niet, ik ben hartstikke jong, mijn leven is onzeker. En toen opeens: ik ben dertig, ik heb een eigen huisje, en -okay- dat bestaat uit één kamer, als ik groter zou wonen, zou het best kunnen. Mijn werk is vrij constant, WAAROM NIET?! Waarom zou ik dan geen pleegouder kunnen zijn? Nu ik toch in die pleegoudervibe zit, denk ik dat het beter voor de wereld is als je pleegouder bent, in plaats van ouder van eigen kinderen. Natuurlijk, je kunt je kinderen goed opvoeden en zo een okay mens aan de wereldbevolking toevoegen. Maar je kunt ook een kind dat zoveel kans heeft om op het slechte pad te raken, zoveel liefde geven dat dit niet gebeurt.

Kusjes
Toen ik afscheid nam van Esmeralda, wist ik dat ik haar nooit meer zou zien. Ik knuffelde haar stevig, en gaf haar ontelbaar veel kusjes op haar kruin. Toen ik wegging, zwaaide ze, terwijl ze verrukt tegen mijn vriendin zei. ‘Rhijja gaf me heel veel kusjes!’ Ik wens haar in 2012 het beste pleeggezin ever.

Ik kan niet slapen. Want vandaag is de laatste dag dat ik een een twintiger ben.

Naveltruitjes
Waarom niet? Omdat dat hetzelfde is als op je zestigste uit je dak gaan in een discotheek voor 16-jarigen, of op je vijftigste naveltruitjes dragen zodat je opgegeven wordt voor Hotter than my Daughter, of als buurtjes meedoen aan Oh Oh Cherso.

Rammelende eierstokken
In plaats daarvan moet je als dertiger opeens gaan nadenken over Serieuze Zaken. Zoals: het kopen van een huis (en eigenlijk moeten er dan minstens drie kamers zijn, in het geval van evt gezinsuitbreiding), een duidelijk werkdoel (want niemand kan én journalist, én dj, én musicalster, én schrijver zijn), en -last but not least- wil je nou een kind of niet? Want vanaf je dertigste sterven je eieren in rap tempo af.

Of zie ik het nu helemaal verkeerd??

Inmiddels weet ik beter. Daarom, naar aanleiding van onze Zwarte Pieten-ervaring, een lijstje met tips voor de mensen die de knecht van Sinterklaas nog moeten spelen:

• Zorg ervoor dat je pruik goed strak op je hoofd zit, en oefen anders eerst de handstand/radslag, met pruik.
• Zet ook de mijter van Sinterklaas strak op het koppie, zodat het ding er niet van af flikkert zodra hij de klas binnenstapt.
• Bonk niet te hard op de deur, voordat je binnen komt. Zo voorkom je dat er al drie kinderen janken voor je een voet hebt binnen gezet.
• Bewaar de tekeningen die de kids voor Sinterklaas hebben gemaakt zorgvuldig. Zodat ze niet verfrommeld alsnog door het kind naar je gebracht worden.
• Vraag niet aan een kind: ‘Wat zit er in je cadeautje?’ Het cadeautje komt van jou.
• Stop eventuele winterwortels van het paard van Sinterklaas niet in de zak met pepernoten. Zodat je deze niet per ongeluk meegooit, en hij in de schoot van een verbaasde peuter landt.
• Praat niet met een Surinaams accent.
• Praat kinderen met een spraakgebrek niet na.
• Sinterklaas is statig en stram, en kan niet schreeuwen. Geef hem dus de ruimte om te praten.
• Zeg niet dat je een scheet gaat laten.

Pieten van Nederland, zet hem op!

Na een paar jaar ebde dat gevoel weg. Net zoals ik jaren nadat de Utrechtse serieverkrachter toesloeg weer in het donker in mijn uppie door een park reed, niet meer extreem oplette of een taxichauffeur me geld aftroggelde, of een drankje onbewaakt op de bar in de discotheek liet staan.

Maria Mena
Gisteren was ik bij een magisch concert van Maria Mena in Paradiso. Ik had het eerder over het teleurstellende concert van mijn heldin Britney Spears,  en ik moet schoorvoetend toegeven dat muzikaal gezien Britney de grond mag kussen waar Maria Mena op loopt. Wat een dijk van een stem, herkenbare teksten die je in het hart raken, en écht contact maken met het publiek.

Nooduitgang
Afijn, mijn viendin en ik zaten ons een potje suf te genieten, en Maria maakte een praatje, toen er opeens wat gestommel aan de zijkant van het publiek klonk. Maria praatte verder, iemand zei: ‘Doe eens rustig man.’ Maria viel stil. ‘Gaat het goed daar?’ vroeg ze. Er werd gebonkt tegen de nooduitgang. Een vrouw schreeuwde naar Maria: ‘OPEN THE DOOR!’

Scary
Uiteindelijk kwam er een slome uitsmijter in actie, en begeleidde het groepje naar de hoofdingang. ‘Ik hoop dat die persoon okay is’, zei Maria. Blijkbaar was er iemand onwel geworden, en wilde hij met alle geweld naar buiten, via de nooduitgang, die potdicht zat. ‘That was scary!’ zei Maria. Dat was het inderdaad. Een brandje en we zaten als ratten in de val. Wat heeft het eigenlijk voor nut om te checken waar de nooduitgang zit, als ze toch op slot zijn?

Klakkeloos overgenomen
De kop van ANP vond ik dus misleidend. Hij klopt ook niet. Tuurlijk, hij is prikkelend, kort, helder. Maar eigenlijk ook níet helder, want hij dekt de lading van het artikel niet. En de media kennende zullen zij deze kop klakkeloos overnemen. Oh, dat gebeurt al, zie ik net, zoals RTL Nieuws en BNR Nieuwsradio.

Ik citeer het ANP:
‘Voor het eerst euthanasie bij dementie’
Voor het eerst is in Nederland een euthanasieverzoek ingewilligd van een vrouw met dementie in gevorderd stadium. Een betrokken arts, Constance de Vries uit het Limburgse Munstergeleen, heeft een verhaal hierover in de Volkskrant woensdag bevestigd.

Verschil
De kop impliceert mijns inziens dat er voor het eerst een dementerende is geëuthanaseerd. Terwijl het nieuws juist is dat voor het eerst een niet wilsbekwame dementerende is geëuthanaseerd. Dat is een behoorlijk verschil. Goed van zin belde ik het ANP, om hen hierop te wijzen. Dit was zeker niet wijsneuzerig bedoeld, ik vroeg me af of zij daadwerkelijk op de hoogte waren van het feit dat meerdere dementerenden euthanasie hebben laten plegen.

Ik bel:
‘Hallo, met Rhijja Jansen van Tijdschrift voor Verzorgenden. Ik bel naar aanleiding van een persbericht…’
Zij: ‘Wij schrijven geen persberichten, wij schrijven nieuwsberichten.’
Ik: ‘Okay, bericht. Je kopt dat het de eerste dementerende is die geëuthanaseerd wordt. Dat klopt niet. Er zijn meer dementerenden…’
Zij: ‘Ja maar je leest in de eerste zin dat de vrouw zwaar dementerend is. Daar wordt het verduidelijkt.’
Ik: ‘Die kop, die is verwarrend. Het impliceert dat het überhaubt de eerste dementerende is.’
Zij: ‘In de eerste zin wordt het verduidelijkt. Zo werkt dat in de journalistiek. Je maakt een kop…’
Ik: ‘Nou ja, ik bel alleen om je erop te wijzen. Zie maar wat je ermee doet.’
Zij: ‘Okay, daaag!’

Met rooie konen leg ik de telefoon neer. Ze had best wat vriendelijker kunnen zijn. En: pardon? Zo werkt dat in de journalistiek? Volgens mij hoort een kop de lading te dekken van het nieuwsbericht. Of ligt dit nu aan mij??

Je spreekt het dus uit als ‘Gotché’, en dat is afgeleid van zijn oorspronkelijke naam (Wouter), wat in het Frans ‘Gaultier’ is, en wat-ie dus een beetje heeft verbasterd tot Gotye. Dat vond ik leuk om te weten.

Rake tekst
Eigenlijk vond ik zijn melodie van ‘Somebody that I used to know’ alleen al fantastisch, inclusief de uithalen. En toen ging ik zijn tekst goed luisteren. Godsamme, wat is dat waar! Niets is bizarder dan iemand die het ene moment alles voor je betekent, en vervolgens slechts een voorbijganger in je leven is. Zo blijft het een vreemde gewaarwording dat je opeens niet meer aan zijn ballen mag kriebelen, want dat is verboden terrein, want je bent exen van elkaar. Laat staan dat je zijn tong nog eens proeft. Niks van dat, gewoon iemand die je ooit gekend hebt.

Videoclip
‘Die clip van hem is ook geweldig’, zei een vriendinnetje. ‘Met een schilderij.’ Ik bekeek de clip. WAUW, wat een prachtige, schilderachtiger, arty-farty videoclip is dat. En die vrouw beeldschoon. En het inlevingsvermogen van allebei subliem. De tekst kwam nog beter aan.

Scary mouth
Ik scrollde op Youtube naar de reacties onder de clip. Bovenaan stond: ’His mouth is scary’. Er stonden zo’n 21 duimpjes bij. Ik keek eens goed. Zijn mond nam inderdaad zijn halve gezicht in beslag bij het ‘CAAAUGHT ME OOOOF’, maar da’s emotie, toch? Ik beet op mijn lip een keek nog eens. Nee, da’s niet eng.

Als ik het nummer nu op de radio hoor, zie ik alleen maar die grote mond voor me.

Ik was zeventien jaar, was voor het eerst uit geweest in de kroeg, en bleef slapen bij een twirlvriendin. De volgende middag hingen we nog op bed, terwijl TMF op de achtergrond aan stond. ‘Kijk, zij is cool’, zei mijn vriendin. Ik staarde naar het beeldscherm: Britney Spears met Baby one more time.

Slangentong
De elektronische tonen raakten me tot op het bot, de felle danspassen gaven me energie en de slangentong van Britney intrigeerde me mateloos. Ik zocht Britney tot op de bodem uit. Zo kwam ik erachter dat ze slechts elf dagen ouder was dan ik (wat dus betekende dat ik nog elf dagen de tijd had om net zo beroemd te worden als zij), ze spaarde poppetjes die het met elkaar deden, was dikke vriendinnen met haar moeder, playbackte altijd, en was nog maagd.

Vroeg volwassen
Britney heeft alles al een keertje meegemaakt. Logisch: als je van kinds af aan gedrild bent om op te treden, de hele wereld tig keer gezien hebt en miljoenen platen verkoopt, ben je vroeg volwassen. Dan trouw je voor 55 uur, baar je op je 23e je eerste kind, neem je afstand van je moeder en word je beste vriendinnen met Paris Hilton.

Zelfmoord
Ik ben een tijdje bang geweest dat Britney zelfmoord zou plegen. De paparazzi, het kaalscheren van haar hoofd, de afkickklinieken, de voogdij die ze over haar twee zoons verloor aan Kevin Federline, die van haar scheidde, het desastreuze optreden tijdens de MTV Awards in 2007, wat compleet werd afgebrand in de pers… Elk stukje sinaasappelhuid, fake borsten of niet, en zelfs haar punani kreeg het te voorduren: haar cameltoe in de clip van Oops, I did it again, en de foto’s die gemaakt werden als ze zonder ondergoed de auto uitstapte, logen er niet om. Het was te veel. Ze draaide door. En krabbelde er weer bovenop. Daar heb ik zóveel respect voor. In de tussentijd vroeg ik haar nummers altijd aan in Ekko, Utrecht. Tot nu toe zonder succes.

Sleutelhanger
Toen ik hoorde dat La Spears naar Nederland kwam, werd ik gék. Natuurlijk telde ik zonder aarzelen zeventig euri neer voor een staplaats in de Golden Circle van Ahoy Rotterdam. Natuurlijk wist ik precies welke merchandise ik ging kopen (een shirt, sleutelhanger, en tas), en welke nummers er gespeeld werden (jammer, geen Oops, Crazy, of Not a girl, not yet a woman).

Kippenvel
Zingend reisden mijn Britney homie en ik naar Rotterdam en paaldansten we in de metro (Slave for you). ‘We zijn nu samen met Britney, in een straal van één kilometer’, zei ik tegen haar, toen we het voorprogramma negeerden. ‘Dit wordt een historisch moment.’ Het kippenvel stond op onze armen.

Geen pit
De show begon, en we gilden met de honderden homo’s om ons heen de longen uit ons lijf. We dansten, we zongen, totdat mijn vriendin opeens stil bleef staan, en met een serieuze frons naar Britney keek. ‘Rhijja, kijk’, zei ze. Ik keek. ‘Ze doet helemaal niet haar best. Er zit geen pit in.’

Schellen
Ik probeerde haar te verdedigen: ‘Misschien heeft ze haar dag niet? Een toernee is erg vermoeiend? Misschien probeert ze haar energie over de show te verdelen, het zijn toch 22 nummers die ze playbackt.’ ‘Ik snap dat ze playbackt’, zei mijn vriendin, ‘Maar dan mag ze toch wel alles geven met het dansen?’ Ik schudde mijn hoofd. Ze snapte het niet. Britney bedoelde het niet zo. Ik keek weer, en de schellen vielen zo hard van mijn ogen dat ik ze op de grond hoorden kletteren, boven de muziek uit. Toch probeerden we er het beste van te maken…

Hoogtepunt
Toen de kanonnen hun zilveren en roze snippertjes aan het eind over ons uitspuugden, konden we maar één ding concluderen: iedereen had zijn best gedaan (de dansers, de decorstukken, het vuurwerk, de boot), behalve Britney. Ze stond er soms verveeld bij, raffelde de danspasjes af, en het leek alsof we naar een repetitie stonden te kijken. Het hoogtepunt was de spanning van te voren.

Sprankje hoop
‘Ze is een beetje van haar voetstuk gevallen en dat vind ik zo jammer’, zei mijn vriendin, toen we door de regen naar het station liepen. Ik knikte. We waren gewillige hondjes geweest, als ze ons één brokje had toegeworpen, was het een topavond geweest. Maar dat deed ze niet. Het voelde alsof er een stukje van de 17-jarige Rhijja  was gestorven. En toen ik dacht dat er geen sprankje hoop meer was, grijnsde mijn vriendin. ‘Maar ik heb wel wat van die glitters in mijn bh meegenomen.’