Ik dacht namelijk: dat doe ik wel effe. Niet dat ik zo’n verhuizerig persoon ben. Als student heb ik alleen in het IBB-complex gewoond, om vervolgens zelfstandige woonruimte boven de schoenmaker in Tuinwijk te vinden. En daar moest ik –door een huisbazin die kinderen wilde werpen- weg.

Afscheid
De meeste goeie vrienden wonen in Amsterdam, het is dichterbij mijn familie, Amsterdam is net als Utrecht een grote stad, dus waarom zou ik dan niet meteen een huis in Amsterdam kopen? De keus leek makkelijk, al helemaal toen ik iets betaalbaars vond. Maar ik had iets over het hoofd gezien. Een belangrijke karaktereigenschap, die de verhuizing nóg stressvoller zou maken dan-ie al was.

Ik ben zo waanzinnig slecht in afscheid nemen.

Dat is iedereen, I know. Maar ik ben extreem, absurd slecht in afscheid nemen. Van elk konijn dat in mijn jeugd overleed, knipte ik een stukje vacht af om te bewaren, en als na een week Center Parcs dook ik naar de bodem van elk zwembad om er een kusje op te drukken. Dus met mijn zusje met fotocamera in mijn kielzog, nam ik afscheid van alles wat ik bijna dagelijks zag. De friettent aan de Antonius Matthaeuslaan, mijn schoenmaker, de dansschool waar ik elke week hiphopte, de Albert Heijn, en mijn overbuurvrouw.

Overbuurvrouw
Mijn overbuurvrouw is een mevrouw van ver in de tachtig. Ze zat bijna altijd voor het raam naar buiten te kijken. Soms keek ik ’s avonds uit mijn raam, en dan zag ik dat ze doodstil, haar kin op de borst, voor de tv zat. De avond erop zei ik tegen mijn vriend: ‘Als ze nu nog steeds zo voor de tv zit, ben ik bang dat ze dood is.’ Gespannen deed ik het gordijn opzij. Mijn buurvrouw zat weer in precies dezelfde houding voor de tv. Mijn adem stokte. Tot ik constateerde dat ze andere kleding dan de dag ervoor droeg. Ze leefde nog.

Kerststukje
Vaak keek ik naar haar raam als ik de deur uitging, of juist thuiskwam. Als ze er zat, zwaaide ik even en zij zwaaide terug. Toch heb ik nooit kennisgemaakt. Een paar keer stond ik met een kerststukje voor haar deur, maar dan was ze steeds niet thuis, en liet ik het achter op de stoep.

Priemend oogje
Tot afgelopen kerst. Omdat het mijn laatste kerst in mijn Utrechtse huisje zou zijn. Ik belde met het kerststukje aan, en het bleef doodstil. Weer duwde ik mijn vinger op de bel, dit keer langer. ‘Wie is daar?’ klonk het wantrouwig aan de andere kant van de deur. ‘Rhijja! Eeh… ik ben uw overbuurvrouw. Ik kom een eeh… kerststukje brengen.’ Tig sloten werden geopend, en de deur ging op een kier. Een priemend oogje keek me aan, tot ze me herkende. ‘Kom binnen! Kom binnen!’ riep ze, en de deur zwaaide open.

Krukje
Ze vertelde me over haar familie, die in Zeeland woonde. Ze vertelde dat ze vorig jaar aangereden was door een scooter, en sindsdien moeizamer loopt. Ze vertelde me dat ze het hele huishouden alleen deed, en dat ze beter niet op dat krukje had kunnen staan, want ze verloor haar evenwicht en viel. Ze vroeg me wat ik deed, ze complimenteerde me met mijn konijnen, die op mijn kerstkaart stonden, en excuseerde zich vervolgens omdat ze me geen drinken aanbood, ‘maar ik moet nu echt boodschappen gaan doen’.

Pijn in het hart
Ik beloofde nog eens langs te komen, wat ik op de dag van mijn verhuizing ook deed. En toen verzuchtte ze: ‘Wat jammer dat we al die tijd tegenover elkaar hebben gewoond, en dat ik je nu pas leer kennen.’ Met pijn in het hart beaamde ik dat. Dag lieve buurvrouw, deze fout maak ik niet weer. In Amsterdam maak ik kennis met ál mijn buurtjes.

Liefde

Nu is het je kans om me een ‘spreekbeurt’ te laten houden. Niet voor de klas, maar voor de aula van een complete school. Niet over konijnen, maar over de liefde. Want de eerste drie scholen die een pakket van vijftig exemplaren van mijn nieuwste pennenvrucht ‘Help! Ik ben verliefd’ bestellen (jeweetwel, mijn intiemste boek ooit) bij Eenvoudig Communiceren, krijgen er een gratis lezing van mij bij. Dat klinkt heel saai, maar dat is het niet. Dus VMBO-scholen (of overrijpe groep achters), grijp je kans! Ik zal geen rare grollen uithalen. Denk ik.

Ben je hiervoor te porren, mail dan naar Marianne Verhallen: m.verhallen@eenvoudigcommuniceren.nl

Ik ben ook met mijn boek op bezoek geweest, bijvoorbeeld bij Dolf Jansen in Spijkers met Koppen, wat je hier kunt terug luisteren.

Of bij Ruud de Wild op radio 538, wat hier te horen is

En het Noordhollands Dagblad heeft een heel mooi interview met mij geplaatst, klik maar op mijn naam:
RhijjaJansen

Het is een bundeling van mijn columns die ik schrijf voor de Pro-krant, een maandelijkse krant in eenvoudige taal voor tieners. Die belandt toch elke maand in de kattenbak, dacht ik. Dus ik ging helemaal los over mannen die me dumpten, mannen waarbij ik een blauwtje liep, mannen die naast een overvol terras een knetterende scheet lieten om mij te amuseren, mannen met stinkpiemels en mannen waarvoor ik 16+ films keek.

‘Ze zijn zo leuk, mogen we ze bundelen?’ vroeg de uitgever. Ehhh… UNK? Geen kattenbak, maar een tastbaar naslagwerk over mijn lovelife. Wil ik dat wel? Uiteindelijk hebben bijna alle columns het tot de bundel geschopt. Omdat ik zelf het liefst columns lees waarin de columnist zichzelf kwetsbaar durft op te stellen, omdat ik denk dat veel lezers zich erin herkennen, maar vooral om tieners iets mee te geven: het is niet erg als je op je twintigste ontmaagd wordt, een lesje zoenen, een lesje ‘zo leg ik mijn eerste drol bij mijn schatje’, en een lesje: zo geef je je grens aan.

Een openhartig én leerzaam boekje dus. En het simpele taalgebruik maakt de boel er alleen maar lolliger op, dus ook leuk voor volwassen.

Je kunt ‘Help! Ik ben verliefd’ hier bestellen.

Van tevoren scheet ik in mijn broek. Ik dacht dat wanneer je Spuiten en Slikken en Pownews overleefd had, geen enkel tv-ding je nog nerveus kon krijgen. Not.

Moed inspreken
Ik trok Peter R. de Vries aan zijn mouw. ‘Ik schijt in mijn broek, Peter, hoe vaak heb jij hier nou gezeten?’ Een keer of veertig, zei Peter. En ik moest niet zenuwachtig zijn, want het is gewoon een leuk praatje. Ik stopte snel mijn kauwgom in het borstzakje van mijn jurkje, ik ging naast Jan zitten, en toen, BAM! De fantastische klanken van Sabrina Starke bedwelmden vijftien seconden de ruimte en maakten mij mellow en gelukkig. Een paar uur later bakte ik in een adrenalinekick mijn gekookte aardappels op. Het was een mooie avond.

Klik hier om het terug te kijken.

Klik hier om mijn boek ‘Boer zoekt M/V’ te bestellen.

En dan heb ik het niet over de reacties van de reaguurders die ik beter niet kan lezen anders verander ik wellicht in een enorme anus. Nee, ik doel op de retweets op Twitter, het bericht op DeStadUtrecht.nl en het gelikte stuk op GeenStijl (goeie foto!).

Niet meer doen
Afgezien van het feit dat deze nep-Rhijja echt supergehaaid is, engelengeduld met zijn slachtoffers heeft gehad, tot hij eindelijk bij zijn doel kwam (waargebeurd seksverhaaltje om op te rukken achter zijn computer), blijkt het maar weer hoe belangrijk het is om NOOIT persoonlijke info/foto’s te delen via internet met iemand die je nog nooit in je leven hebt gezien. Het doet pijn als ik besef dat het noemen van mijn naam al genoeg vertrouwen wekt, en er op die manier zo vies misbruik van gemaakt wordt.

Binnen de lijntjes
Omdat ik achter de schermen druk hiermee bezig ben en moet tekenen binnen de lijntjes van De Regels en De Wet, kan ik er niet meer over kwijt dat het verspreiden van het bericht zeker nut heeft gehad en nut blijft hebben. Heb je ooit te maken gehad met een nep-Rhijja? Of vraag je je af of ik het wel echt was? Stuur me dan alsjeblieft een mail: info@rhijjajansen.nl , dan kunnen we checken of dit écht zo was.

Heel veel dank!!!

Ik houd jullie op de hoogte…

Seksvragen
Nep-Rhijja gebruikt foto’s van mij die hij ript van het internet. Zo gebruikt hij voor z’n skype-account een foto van mij met koe. Hij doet zich als mij voor, om zo vrouwen te benaderen met de vraag of ze meer over hun liefdesleven willen vertellen, ter inspiratie van een nieuw (liefdes)boek. Algauw vraagt nep-Rhijja naar je seksleven. Helaas zijn hier minstens zes vrouwen ingetrapt, en hebben zij zeer intieme info met nep-Rhijja gedeeld, via msn, skype en sms.

Oproep!
Wat nu heel belangrijk is om te weten: hoeveel slachtoffers heeft hij gemaakt? Daarom bij deze een zeer dringende oproep: ben of ken jij iemand die ooit met nep-Rhijja heeft gesproken? Zo ja, ook bij twijfel, stuur me dan alsjeblieft een mail: info@rhijjajansen.nl

Verspreid dit bericht aub zoveel mogelijk.

Toen ik een proefrit in je maakte, viel vooral je schoonheid aan de binnenkant op. ‘Ik heb nog nooit in zo’n opgeruimd kamertje van mezelf gezeten!’ riep ik tegen mijn oom. Ik noemde je Henkie. Bijna drie jaar hadden we veel plezier met elkaar. Je was zo klein dat ik je zowat overdwars kon fileparkeren. Met Sanne heb ik veel ritjes in je gemaakt. Een aanrijding van achteren overleefde je met gemak, Willem zette een nieuwe achterklep op jou, en gaan met die banaan.

Tot twee weken geleden.

Ik reed langzaam op een file voor stoplichten af, toen het gebeurde. KLABAM! Brekend glas, ik schoot een stuk naar voren, BAM! Tegen de auto voor me. De klap van de airbag was oorverdovend, pijnlijk gezicht, hoge piep in mijn oren. Je binnenkant vulde zich algauw met een dikke, witte rook. Chemische lucht. Ik maakte mijn gordel los (godzijdank, hij kan nog los), en stapte uit jou.

Bloed
‘Wat is er in godsnaam gebeurd?’ zei ik tegen de vrouw die op me afkwam. ‘Ik heb je aangereden’, antwoordde ze. Iemand wees op mijn arm. ‘Je bloedt.’ Een dikke, bloederige schram. Ik voelde niks. Wat voelde ik nog meer niet? ‘Zit mijn gezicht nog goed?’ vroeg ik. Dat zat nog goed.

Geen zin
Terwijl ik op het stoepje zat, hield een vrouw mijn hoofd vast. Mijn nek deed pijn, mijn arm begon te branden, de kou van de stoep trok door mijn legging door mijn lijf, en het snot stroomde net zo snel als mijn tranen uit mijn lijf. Ik rilde. ‘Adem rustig met me mee’, zei een vrouw. Ik had geen zin om rustig te ademen. ‘Blijf me aankijken’, zei een agent. Ik had geen zin om hem aan te kijken. Ambulance, een kraag, ‘laat het allemaal maar over je heen komen,’ zei een broeder, brancard, infuus in mijn arm, en rijden.

Pijnstillers
Terwijl ik op mijn rug lag, zag ik door het raam boven me overhangende bomen voorbij komen. Die veranderden in tl-buizen, en er werden foto’s van mijn nek gemaakt. Alleen een whiplash, “gelukkig”. Mijn arm werd verbonden. Stapel pijnstillers mee.

Afscheid
Al die tijd hoopte ik dat je nog heel zou zijn. ‘Ik geef je weinig hoop’, zei de agent aan de telefoon. Ik wist dat je was weggesleept, maar misschien kon Willem nog iets met je? Nieuwe achterklep? Maar dat zou niet helpen. Je was te kapot. ‘Hij ziet er toch best goed uit?’ zei ik tegen Willem. ‘Rhijja, je auto is tien centimeter in elkaar gedrukt’, was het antwoord. Ik moest afscheid van je nemen. Ik kuste je gehavende achterkant. Dag lieve, lieve Henkie, dankjewel dat je me hebt beschermd. Ik zal je nooit vergeten.

Wat je hiervoor moet doen? Simpel: stuur een mailtje naar boekhandelmanschot@gmail.com o.v.v. gesigneerd exemplaar Boer zoekt m/v. Zet in het mailtje voor wie het boek is, en of er eventueel iets bij geschreven moet worden (‘Gefeliciteerd met je verjaardag!’, ‘Hoera! Je hebt Grote Vakantie!’, ‘Yes! Je hebt je eerste drol bij je geliefde gedraaid!’).

Et voila, je hebt je eigenste eerste persoonlijke Jansen in handen!

Hooivorktwirlen

Marilyn Monroe’s hooibergsprong

Grassurfen

Koeienvlaaimasker

Mijn eerste krantje kocht ik van een oudere man die trouw aan de ingang van mijn Appie staat. Als je binnenkomt, buigt hij eerbiedig zijn hoofd, en groet hij met een ‘Madame.’ Toen ik vijf jaar geleden een artikel schreef waarin ik alles hardop zei wat er in mij opkwam, sprak ik hem aan: ‘Ik heet Rhijja, hoe heet u eigenlijk?’ Hij glimlachte verontschuldigend. ‘Don’t speak Dutch, madame.’ ‘Waar komt u vandaan dan?’ ‘Polish, madame.’ Ik knikte. Ik begreep het. Ik mocht wel met hem op de foto.

Roken
Dus bleven we elkaar gewoon groeten. En ik kocht zijn krant. Soms stond er een man naast hem te roken en met ‘m te praten. Waar hebben ze het in godsnaam over, hij praat toch alleen maar Pools? dacht ik dan. Maar ik heb gemerkt dat mannen ook heel goed een gesprek met elkaar kunnen voeren door af en toe tevreden ‘Ja, ja’ tegen elkaar te zeggen. Dus eigenlijk was het ook niet zo heel erg vreemd.

Verdwenen
Opeens was hij weg. Er stond een jonge knul op zijn plaats. Dat klopte niet. Ik kocht zijn krant niet, en vroeg me af wat er met mijn Pool was gebeurd. Opeens was hij er weer. ‘Madame’, knikte hij. ‘Where were you?’ vroeg ik, en ik hief mijn handen vragend. ‘Belly, operation, Poland, madame’, hij wees op zijn buik met een pijnlijk gezicht. Ik begreep het.

Wuppies
Als het regende mocht hij binnen staan, in de zon droeg hij een zonnebril, als er kluwen kinderen bij de ingang om welpies, wuppies, of mini’s vroegen, stond hij er onwennig naast. Ik gaf ‘m een keer een tros bananen, maar dat voelde toch een beetje raar. Ik gaf ‘m een pakje sigaretten van een stoppende vriend, daar was hij dolblij mee.

Straatnieuws verkopers
En nu gaat hij weg. Want Straatnieuws stopt ermee. Eind juni komt het laatste krantje uit, en dan is mijn Pool weg. Waar gaat hij heen? En niet alleen hij, maar ook de huilende Straatnieuws-verkoopster in de portiek bij de HEMA, of de vrolijke lange neger die altijd de deuren voor iedereen open houdt bij de HEMA? Of de olijke man die rond de kerstperiode in compleet Kerstman-pak op Centraal station met zijn bel én kranten staat te zwaaien?

Ik weet het niet. Maar ik ga ze keihard missen.

Bekijk het item hier (va 7.28 minuut): http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1251445

En bestel mijn boek hier (voor nog geen tientje!): http://www.bbnc.nl/Boeken/Cadeau/Mannen!_1488.aspx