Bekijk het item hier (va 7.28 minuut): http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1251445

En bestel mijn boek hier (voor nog geen tientje!): http://www.bbnc.nl/Boeken/Cadeau/Mannen!_1488.aspx

Op deze en 58 andere vragen over mannen vind je het antwoord in mijn allernieuwste pennenvrucht: Mannen! Waarom hij doet wat hij doet, die vanaf nu in de winkels ligt.

Waarom is hij niet weg te slaan bij de barbecue? Waarom is hij met geen stok naar de huisarts te krijgen? Waarom heeft hij bindingsangst? Waarom heeft hij tepels?

In samenwerking met een psycholoog, seksuoloog en arts geef ik antwoord op vragen die veel vrouwen hebben over de rondwandelende piemelmens.

Waarom heeft hij een odol? Waarom is hij zo anaal gefixeerd? Waarom heb je borsten- en billenmannen? Waarom brengt hij nooit een cadeautje voor me mee? Waarom krijgt hij een hoge stem van een trap in de ballen?

Voor € 9,95 heb je de mannenhandleiding in handen! Bestel ‘m hier >>

En: vergeet de Gloria Vanderbilt, Nicci French, of solarlampen voor in de tuin, maar maak je ma op moederdag gewoon blij met dit boek. Snapt ze je pa ook meteen een beetje.

Vervolgens gingen gedurende mijn jeugd zo’n negen konijnen dood. Die begroeven we in de tuin, en ik rouwde erom. Als ik naar school fietste, hoorde ik een auto van achteren naderen. ‘Voor Kootje moet ik eerder dan de auto bij die lantaarnpaal zijn’, dacht ik, en ik ging op mijn trappers staan en fietste de longen uit mijn lijf. Als ik won, was het goed. Als ik verloor, bleef ik achter met een knijpend gevoel in mijn buik: ik had Kootje verraden.

Eerlijk verdelen
Later had ik het met knieën stoten. Stootte ik mijn linker, dan was ik uit evenwicht, dus moest ik mijn rechter ook stoten. Maar dan had ik eerst mijn linkerknie gestoten, dus moest ik ook een keer eerst mijn rechterknie stoten, en erna mijn linkerknie. Maar dan had ik mijn rechterknie twee keer achter elkaar gestoten, en mijn linker niet, dus…

Check
Dwangneuroses, ik heb ze mijn leven lang gehad. Momenteel kamp ik met een van de meest gezapige: het gas checken. Want als mijn huis in de fik vliegt, zijn mijn konijnen dood, en dat wil ik niet. Dus als ik mijn huis verlaat, check ik het gas, ik check of alle stekkers uit de stopcontacten zijn, ik check of de konijnenkooi dicht is, ik check of ik mijn kaars heb uitgeblazen, check het allemaal nog eens, ga naar beneden, en als ik bij de voordeur sta, krijg ik het gevoel weer. Ik. Moet. Terug. Voor de zekerheid. Mezelf vervloekend ren ik de trap weer op. Soms tot drie keer toe, want ik heb niet bewúst gezien of alles wel uit was.

Ik word soms zo moe van mezelf.

Want om een boek te schrijven zijn twee zaken van levensbelang: discipline en doorzettingsvermogen. En ik merkte dat ik beide miste. Wist ik wel, ik ben liever lui dan moe, maar toen de deadline met rasse schreden naderde (altijd al een keer willen zeggen: rasse schreden), besloot ik me terug te trekken. Weg van internet, weg van mijn huis in puin, weg van alle zaken die me konden afleiden van het schrijven: onderduiken in een boshut. Bij elkaar opgeteld heb ik me anderhalve maand teruggetrokken in diverse bungalowparken.

Fabriek
En ik merkte dat ik niet de enige was: in het laagseizoen worden de parken bevolkt door Oostblokkers, Polen, Bulgaren, etc. Toen ik voor de zoveelste keer de receptie van het park kwijt was, raakte ik met een van hen aan de praat. ‘Ik werk hier in de buurt. Bij een slachtfabriek’, vertelde hij. Wauw, er ging een wereld voor me open.

Eekhoorn
In mijn laatste vakantiepark was ik blij: mooi bos om in te joggen, een eekhoorn die regelmatig van een vetbol vrat, en zon. Totdat ik op mijn dagelijkse loopje een buurhuisje binnen keek. Zes paar donkerbruine ogen keken terug. Eronder dikke baardstoppels, handen met haar erop die kaarten vasthielden. Elke keer als ik langsliep, keken ze me na.

En toen werd ik bang.

Als je een week in je uppie bent, kun je veel nadenken. En voor een denkertje als ik, is dat  een drama. Ik dacht veel na, en ik zag voor me hoe de Bulgaren het over me hadden. ‘Ik zie nooit iemand bij haar’, zegt de een.
‘Volgens mij is ze alleen’, zegt de ander.
De derde likkebaardt alleen.
‘Denk jij wat ik denk?’ zegt de vierde.
De vijfde knikt.
De zesde is zijn mes al aan het zoeken.

Eikel
Zo lag ik vijf nachten lang verstijfd in mijn bed, nadat ik drie keer de sloten had gecheckt, en de ramen, en mijn oordoppen uitliet. Zodat ik bij elke eikel die op het spanplaten dakje viel recht overeind in mijn bed zat, terwijl ik dacht: this is it.

Naar huis
Op de een-na-laatste dag was ik het zat. Ik wilde naar huis. Fuck die laatste nacht, ik trok de stress niet meer. Zou je net zie dat ze hun groepsverkrachting op de laatste avond hadden gepland. Mij niet gezien. Dus ik pakte mijn spullen in.

Lief
Totdat ik opeens die vetbol zag. De Bulgaren hadden een vetbol naast hun deur gehangen. Voor de vogeltjes. Dat was niet typisch iets voor verkrachters, of moordenaars. Dit was een daad van vredelievende mensen. Wat een feeks was ik, dat ik zo slecht over hen dacht. Wat een vooroordelen weer. Ik was verdorie dertig, het werd tijd dat ik volwassen werd. Ik besloot om te blijven.

Klop
Tien uur ‘s avonds, ik keek tv, en opeens werd er op de deur van mijn huisje geklopt. Mijn hart in mijn keel. Ik checkte of de voordeur op slot zat, en opende het raampje ernaast. ‘Hallo?’ Een getint gezicht verscheen, donkerbruine ogen, stoppels op zijn kin, een slof sigaretten in zijn hand. ‘You want to buy cigarettes?’ Ik schudde mijn hoofd, verbijsterd. ‘No, thank you’, brabbelde ik. De man verdween.

Ik deed geen oog dicht.

Nee, geen non-fictie liefdesboek, zoals Eerste Hulp bij Liefdesverdriet of Vrouw schaakt Man, maar een echte roman. Voor tieners van vijftien jaar en ouder. Young adult, zoals dat tegenwoordig zo mooi heet. Een plattelandsthriller, zoals heel mooi is bedacht. En hij verschijnt bij uitgeverij Pimento.

Koeienvlaai
Ik zou er verder heel veel meer over kunnen zeggen. Dat er filmpjes volgen, dat ik voor het boek -dat zich grotendeels op een boerderij afspeelt- heb gelogeerd bij een boer, de warme uiers van zijn koeien heb gevoeld bij het melken, een litteken op mijn hiel heb overgehouden aan het ‘grassurfen’ en mijn gezicht in een koeienvlaai heb geduwd. Maar dat doe ik nog even niet. Ik bewaar het.

Zusje
Het enige wat ik erover zeg: vanaf mei ligt-ie in de winkels. Mijn zusje (14) las gisteren als allereerste tiener een stuk van mijn manuscript. ‘Je begint meteen met seks’, zei ze. En ze las verder. Ze keek weer op. ‘Bilnaadblubber??’ Vervolgens was ze binnen tien minuten acht A4′tjes verder…

‘Geen probleem!’ kakelde ik. ‘Doe die andere straat ernaast er ook maar bij. En dat stukje ertussen. Ik ga ze helemaal leegkloppen!’ Want ik houd van collecteren. Het geeft me een kick om er zo zielig (dikke muts, handschoenen, verwaaide paraplu) of charmant (haarbandje, rode lippenstift, hakken) mogelijk uit te zien, mijn liefste blik op te zetten, en te zeggen: ‘Goeienavond. Kunt u misschien iets missen voor de Stichting tegen Kontkorstjes?’

Rode lippenstift
Ik heb nu een aantal collecteerklussen erop zitten, en weet dat de standaardgift op twee euri per huis ligt (mannen willen wel eens meer geven, vrouwen niet). Dus gewapend met rode lippenstift en paraplu ging ik naar ‘mijn’ straten.

Afval in de tuin
Op de hoek stond een donkere man. Hij had een jas met een cappuchon en zijn handen in zijn zakken. Hij stond daar maar, en hij keek naar mij. Op de huizen stonden enorme schotels. Een eindje verderop stonden een stel opgeschoten jongens met knetterende brommers. De tuinen waren verlept en er lag afval in. Mijn enthousiaste tred vertraagde: ik was in een pauperbuurt beland.

Ontdekkingen
Terwijl ik de deuren af ging, kwam ik tot verschilllende ontdekkingen:

• Als ik aanbelde, ontbrak de bel.
• Als ik aanbelde, was de bel stuk.
• Als ik aanbelde, deden ze niet open, maar staarden ze me wel aan door het keukenraam.
• Als ik aanbelde en ze deden open, en ik noemde het Goede Doel, dan kenden ze het niet, en wilden ze dus niks geven.
• Als ik aanbelde en ze deden open en ik noemde het Goede Doel, wilden ze wel wat geven, maar ze hadden geen contant geld bij zich.
• Als ik aanbelde en ze deden open en ze wilden wel iets geven en ze hadden ook contant geld, dan deden ze er een dubbeltje in.Afijn, ik verdiende dus geen hol in die pauperbuurt. Dat vond ik best begrijpelijk, maar ondertussen vreesde ik ook voor mijn leven, of dat op zijn minst die collectebus met vier euro vijfentwintig erin gejat zou worden.

Zwarte labrador
Toen ik de moed begon op te geven, en het ook nog begon te schemeren (ieks!), belde ik aan bij een huis waar op de voordeur een hondenkop was geplakt. Het was uitgeknipt uit een blad, en zat vast met plakbandjes. Blijkbaar om inbrekers op afstand te houden. Jammer dat het een afbeelding van een zwarte labrador was. Ik keek naar de voordeur van de buurvrouw: een sticker van een pittbul.

Op een kiertje
Een gordijntje werd opzij geschoven, en een oud vrouwengezicht gluurde wantrouwend naar me via het raam. Toen deed ze de deur op een kiertje, het startsein om mijn riedeltje af te draaien. ‘Wacht even, ik pak geld.’ Ze liet de deur op een kier staan. Niet echt verstandig, als ze de verkeerde voor zich heeft.

Deur dicht
Ze kwam weer aangeschuifeld, en stopte dertig cent in mijn geldbus. ‘Dankuwel mevrouw.’ Ik aarzelde. ‘Mevrouw, als er de volgende keer nog iemand collecteert, mag u tussendoor best de deur dicht doen, hoor. Als u het geld pakt. Want als u een verkeerde persoon treft, kan hij zo uw huis in lopen.’

Stok
Het vrouwtje kneep haar ogen tot spleetjes: ‘Ik weet het. Op nummer zeventien is ook al vijf keer ingebroken. Maar gluur altijd door het raampje, om te zien of het goed volk is.’
‘Ja maar slecht volk kan er ook vriendelijk uitzien.’
Ze hief dreigend haar vinger. ‘Jaaaa, maar ik heb hier om het hoekje een wandelstok staan.’ Ze pakte de stok, en wankelde op haar benen, toen ze hem omhoog hield. ‘En als ze naar binnen komen, dan sla ik ze op hun hoofd!’
Ik gaf het op. ‘Mooie hond,’ zei ik nog.
Ze keek betrapt. ‘Dankje.’
We keken elkaar even zwijgend aan. ‘Vindt u het eigenlijk niet vervelend, dat u in een buurt woont waar zoveel ingebroken wordt?’ vroeg ik.
Ze haalde haar schouders op. Een machteloos gebaar. ‘Wat kan ik eraan doen?’

Tja, wat kan ze eraan doen.

Ik dacht dat ik grof geld voor het goede doel zou ophalen, ik schrok me dood toen ik zag wat voor buurt het was, en ik was geroerd door een oude dappere mevrouw. Dit was mijn rijkste collecte-avond ooit.

Nee, ik heet geen Bobby Brown, en nee, ik heb het hotelbad -waarin ze werd gevonden- niet laten vollopen, en nee, ik heb haar ook nooit drugs of alcohol gegeven. Maar ik heb wel bijgedragen aan haar droevige leven.

Geroddeld
Volgens ingewijden was ze erg verdrietig dat ze nooit meer zo groot werd als in de jaren tachtig en negentig. (Overigens had ze in 2000 ook een paar mooie hitjes, oa Over and Over met Enrique I. en Your love is my love). Maar waar ze het allermeeste moeite mee had, was dat er over haar gepraat, geluld, geroddeld en gehoond werd. Over hoe mager ze was, over dat ze eruit zag als een cokehead, en dat er niets meer over was van haar parel, haar kracht: haar stem.

Vals zingen

Ze ging op toernee, en stond er als een uitgezakte vrouw I will always love you te zingen. Vals, tenenkrommend vals. De media berichtten over fans die wegliepen, haar uitjoelden, hun geld terugvroegen. En de filmpjes gingen overal over internet. En ik plaatste hem ook. Op mijn Facebook. Mein Gott, wat is dit?? Plaatste ik erboven. Ik praatte erover met mensen, over hoe vals ze zong. Ik lachte erom, en liet ze het filmpje zien. Kijk nou toch, niets meer van over.

Boze wereld
Natuurlijk ben ik niet zo machtig dat Whitney ooit weet van mijn belachelijk makerij. Maar tel heel veel vileine Rhijjaatjes bij elkaar op, en dan merkt ze het. Nu voel ik me slecht. Slecht over het verspreiden van het filmpje. Verdrietig om haar, en vooral om haar dochter. Dat resulteerde in een nacht obsessief filmpjes googlen van Whitney.

Moeder en dochter
Ik vond deze, en deze, en deze raakte me misschien nog het meest. Moeder en dochter, genietend bij een concert met Prince. Op het laatst omhelsde Bobbi haar moeder intens, en ze sloot haar ogen. Ik sluit mijn ogen, denk aan haar, en voel me schuldig.

Ron Boszhart was not amused, en spande een rechtszaak aan. Het verweer van Lucky TV: juist omdat Ron compleet het tegenovergestelde van Mladic is, kan dit. De rechter stelde Ron in het gelijk: hij had er last van, zijn reputatie leed schade, en daarnaast was hij ook niet zo bekend bij iedereen dat ze meteen weten dat het om satire gaat.

‘En dan nog dit…’
Ik stak mijn vinger op. ‘Heeft Lucky TV nou niet constant dit soort rechtszaken aan de broek hangen?’ ‘Nee’, zei de advocate. ‘Dit was de eerste.’ Daar zakt mijn broek van af. Want Lucky TV heeft een aantal filmpjes gemaakt waarin ouderen worden nagesynchroniseerd. Ze vertellen tegeltjeswijsheden in de trant van: ‘Zet nooit een vliegtuig op het hoofd van een neger.’ En: ‘Toon mij uw kiezen, en ik zie wie u beft‘, of ‘Beter harde ballen, als een mond vol zaad.’

Koffie MAX
Begrijp me niet verkeerd, toen ik deze filmpjes voor het eerst zag, moest ik janken van het lachen. Maar eigenlijk is het van de zotte dat je onwetende opaatjes en omaatjes zulke dingen kunt laten zeggen. Het zullen wel bejaarden uit een Pools verpleeghuis zijn, ofzo. Nee. Het zijn gewoon Nederlandse senioren, die in de ochtendshow Koffie MAX hun échte wijsheden delen.

Senior zuiveren
Ik ben stomverbaasd dat níemand van de familie gedacht heeft: we klagen ze aan. Mijn moeder/vader lijdt hieronder. Ik bedoel: het is ook niet dat je trots bent omdat Lucky TV je parodieert, zoals de TV-kantine (alhoewel ik me afvraag of dat wel echt een eer is). Als je een zaak aanspant, heb je zeker een poot om op te staan, Lucky TV heeft geld, en de naam van je geliefde senior is gezuiverd. Waarom doen ze dat niet?!

Ik hing op. En opeens was ik helemaal niet gerustgesteld. Een secretaresse gaat een speculum, (aka eendebek) bij me naar binnen brengen, maakt hem een stukje open, zodat mijn vagijn het gevoel heeft door de grootste niggabitch ever gepenetreerd te worden, en vervolgens gaat er een staafje met een borsteltje aan het uiteinde ervan naar binnen, om wat weefsel af te nemen. En dan weet ik of ik (verhoogde kans) op baarmoederhalskanker heb.

En ik wil niet dat een secretaresse dat doet.

Want artsen zijn integer en doen altijd smerige klusjes. Zij bekijken wratten op piemels, gesprongen aderen in de anus, en concluderen of schaamlippen echt zo ver lubberen dat de verzekering misschien een deel vergoedt. Zij doen zwijgend en plichtsgetrouw hun taak, waarna je uitlaten en ‘Mevrouw Pietersen?’ tegen de volgende patiënt zeggen. En dan is de huisarts je vergeten, dan is je vagina weggezakt in zijn brein dat vol zit met groene rochtels, blauwe ingegroeide teennagels en aan elkaar klevende kadetten door klaboestabeertjes.

Secretaresses praten. Met elkaar. Ze hebben je geholpen, gaan terug naar de balie, waar hun collega’s hongerig op een goed verhaal wachten, en dan gaan ze roddelen. Over mijn vagina. Want dat is wat secretaresses graag doen: roddelen over vagina’s. Een secretaresse helpt me, en dan voegt ze zich met een kreet bij de rest.

• ‘Daaamn, girl, die had wel wat Lactacyd mogen gebruiken.’ Of:
• ‘Trust me, hon, het Braziliaanse streepje is zó passé.’ Of:
• ‘Volgens mij heeft ze een tijdje geen beurt gehad, ik kreeg het speculum er amper in.’ Of:
• ‘Twee woorden: grijs schaamhaar.’ Of (maar dat is niet heel erg realistisch, misschien):
• ‘Ik ben lesbisch geworden.’

Of, en dat is de ergste, ze komt veelbetekenend zwijgend binnen, en wappert slechts met haar rechterhand voor haar neus.

Ik wil niet geholpen worden door een secretaresse…

Shampoo
‘s Avonds gingen we Sesamstraat kijken, en Esmeralda kroop warm tegen me aan. ‘Da’s Tommie’, riep ze. Ik smolt. (en ik moet bekennen dat Sesamstraat een meditatieve werking op me heeft). Er ging iets mis met Tommie. ‘Ah Godverdulle!’ riep Esmeralda. Ik keek haar serieus aan. ‘Dat mag je niet zeggen,’ zei ik. ‘Dan kun je beter: “Shampoo” zeggen.’ Ze moest er keihard om lachen. En zei netjes ‘Shampoo’ als er iets mis ging.

Pleeggezin
Esmeralda is een crisiskind. Dit betekent dat ze accuut uit huis geplaatst is. Er moet een pleeggezin voor haar gevonden worden. En dat is moeilijk, want pleeggezinnen zijn schaars. Ze moet na zes weken weer weg bij mijn vrienden, omdat zij geen ruimte voor haar hebben.

Liefde
Terwijl ze zo tegen me aan lag tijdens Sesamstraat, werd ik overspoeld door een warm gevoel. Ik wilde haar beschermen, ik wilde haar leren dat je vreemden niet meteen kunt vertrouwen, maar ik wilde haar vooral heel, heel veel liefde geven. Ik kreeg moedergevoelens.

Goed mens
Kan ik haar niet opvangen? dacht ik. Tuurlijk niet, ik ben hartstikke jong, mijn leven is onzeker. En toen opeens: ik ben dertig, ik heb een eigen huisje, en -okay- dat bestaat uit één kamer, als ik groter zou wonen, zou het best kunnen. Mijn werk is vrij constant, WAAROM NIET?! Waarom zou ik dan geen pleegouder kunnen zijn? Nu ik toch in die pleegoudervibe zit, denk ik dat het beter voor de wereld is als je pleegouder bent, in plaats van ouder van eigen kinderen. Natuurlijk, je kunt je kinderen goed opvoeden en zo een okay mens aan de wereldbevolking toevoegen. Maar je kunt ook een kind dat zoveel kans heeft om op het slechte pad te raken, zoveel liefde geven dat dit niet gebeurt.

Kusjes
Toen ik afscheid nam van Esmeralda, wist ik dat ik haar nooit meer zou zien. Ik knuffelde haar stevig, en gaf haar ontelbaar veel kusjes op haar kruin. Toen ik wegging, zwaaide ze, terwijl ze verrukt tegen mijn vriendin zei. ‘Rhijja gaf me heel veel kusjes!’ Ik wens haar in 2012 het beste pleeggezin ever.