Het begon met Suske en Wiske. Als ik een stripboek van mijn verzameling las, noemde ik bij het lezen elk puntje dat er stond in mijn hoofd op. Dus als Sidonia zei: ‘Ik weet niet…’ Dan dacht ik er ‘Puntjepuntjepuntje’, achteraan. Want zo had Willy Vandersteen het bedoeld.
Vervolgens gingen gedurende mijn jeugd zo’n negen konijnen dood. Die begroeven we in de tuin, en ik rouwde erom. Als ik naar school fietste, hoorde ik een auto van achteren naderen. ‘Voor Kootje moet ik eerder dan de auto bij die lantaarnpaal zijn’, dacht ik, en ik ging op mijn trappers staan en fietste de longen uit mijn lijf. Als ik won, was het goed. Als ik verloor, bleef ik achter met een knijpend gevoel in mijn buik: ik had Kootje verraden.
Eerlijk verdelen
Later had ik het met knieën stoten. Stootte ik mijn linker, dan was ik uit evenwicht, dus moest ik mijn rechter ook stoten. Maar dan had ik eerst mijn linkerknie gestoten, dus moest ik ook een keer eerst mijn rechterknie stoten, en erna mijn linkerknie. Maar dan had ik mijn rechterknie twee keer achter elkaar gestoten, en mijn linker niet, dus…
Check
Dwangneuroses, ik heb ze mijn leven lang gehad. Momenteel kamp ik met een van de meest gezapige: het gas checken. Want als mijn huis in de fik vliegt, zijn mijn konijnen dood, en dat wil ik niet. Dus als ik mijn huis verlaat, check ik het gas, ik check of alle stekkers uit de stopcontacten zijn, ik check of de konijnenkooi dicht is, ik check of ik mijn kaars heb uitgeblazen, check het allemaal nog eens, ga naar beneden, en als ik bij de voordeur sta, krijg ik het gevoel weer. Ik. Moet. Terug. Voor de zekerheid. Mezelf vervloekend ren ik de trap weer op. Soms tot drie keer toe, want ik heb niet bewúst gezien of alles wel uit was.
Ik word soms zo moe van mezelf.
‘Momenteel’? haha. volgens mij is het alweer zo’n 3 jaar geleden dat ik een keer met gevaar voor eigen leven jouw gas ben gaan checken omdat jij niet in utrecht was en het niet zeker wist. Hij stond uit uiteraard…
Ik heb ‘m nog steeds!!
Ja lijkt mij dat stres meer de oorzaak is
Ow zo herkenbaar! ik check het gas ook en ik tel de gasknoppen. dacht dat ik de enige was
zal het stress zijn of het een gekke tik die nu eenmaal bij ons hoort?
Ik herken het wel. Als ik de was ophang ‘moet’ één kledingstuk met dezelfde kleur knijpers. Dus een broek met twee rode knijpers, een shirt met twee witte of twee blauwe. Als ik dan uiteindelijk geen gelijke ‘setjes’ meer kan vormen gebruik ik liever géén knijpers dan dat ik één kledingstuk met één witte en één blauwe moet ophangen. Ook gooi ik enveloppen en soms zelfs kaartjes weg als ik een foutje heb gemaakt met schrijven of als mijn pen opraakt. Liever een nieuw kaartje pakken dan een kaartje versturen met een fout/doorhalingen of dat voor de helft in het blauw, en de andere helft met zwarte pen geschreven is. Alles moet altijd lijnen bij mij. Het zit me ook serieus niet lekker als ik op mijn werk mijn vrije dagen op het whiteboard heb geschreven, en eenmaal op mijn plek zie ik dat het schots en scheef geschreven staat. Dan doe ik het net zo lang overnieuw tot het recht is. Etc etc. Tijdrovend dit soort dingen!
Overigens heb ik die tic met het gas niet, maar Henk wel. Die controleert 60x of de stekker van de waterkoker eruit is, het gas, de oven, de televisie, voordeur, de autodeuren of ze op slot zijn. En het gekke is, dat hem juist altijd rampspoed overkomt (auto inbraak, gejatte tas etc.) en mij nooit.
OP MIJN GEJATTE FIETS NA DAN