Ik wist zeker dat een dozijn Bulgaren me zou overmeesteren en een voor een anaal verkrachten, terwijl er door mijn hoofd schoot: en dat allemaal voor een boek.

Want om een boek te schrijven zijn twee zaken van levensbelang: discipline en doorzettingsvermogen. En ik merkte dat ik beide miste. Wist ik wel, ik ben liever lui dan moe, maar toen de deadline met rasse schreden naderde (altijd al een keer willen zeggen: rasse schreden), besloot ik me terug te trekken. Weg van internet, weg van mijn huis in puin, weg van alle zaken die me konden afleiden van het schrijven: onderduiken in een boshut. Bij elkaar opgeteld heb ik me anderhalve maand teruggetrokken in diverse bungalowparken.

Fabriek
En ik merkte dat ik niet de enige was: in het laagseizoen worden de parken bevolkt door Oostblokkers, Polen, Bulgaren, etc. Toen ik voor de zoveelste keer de receptie van het park kwijt was, raakte ik met een van hen aan de praat. ‘Ik werk hier in de buurt. Bij een slachtfabriek’, vertelde hij. Wauw, er ging een wereld voor me open.

Eekhoorn
In mijn laatste vakantiepark was ik blij: mooi bos om in te joggen, een eekhoorn die regelmatig van een vetbol vrat, en zon. Totdat ik op mijn dagelijkse loopje een buurhuisje binnen keek. Zes paar donkerbruine ogen keken terug. Eronder dikke baardstoppels, handen met haar erop die kaarten vasthielden. Elke keer als ik langsliep, keken ze me na.

En toen werd ik bang.

Als je een week in je uppie bent, kun je veel nadenken. En voor een denkertje als ik, is dat  een drama. Ik dacht veel na, en ik zag voor me hoe de Bulgaren het over me hadden. ‘Ik zie nooit iemand bij haar’, zegt de een.
‘Volgens mij is ze alleen’, zegt de ander.
De derde likkebaardt alleen.
‘Denk jij wat ik denk?’ zegt de vierde.
De vijfde knikt.
De zesde is zijn mes al aan het zoeken.

Eikel
Zo lag ik vijf nachten lang verstijfd in mijn bed, nadat ik drie keer de sloten had gecheckt, en de ramen, en mijn oordoppen uitliet. Zodat ik bij elke eikel die op het spanplaten dakje viel recht overeind in mijn bed zat, terwijl ik dacht: this is it.

Naar huis
Op de een-na-laatste dag was ik het zat. Ik wilde naar huis. Fuck die laatste nacht, ik trok de stress niet meer. Zou je net zie dat ze hun groepsverkrachting op de laatste avond hadden gepland. Mij niet gezien. Dus ik pakte mijn spullen in.

Lief
Totdat ik opeens die vetbol zag. De Bulgaren hadden een vetbol naast hun deur gehangen. Voor de vogeltjes. Dat was niet typisch iets voor verkrachters, of moordenaars. Dit was een daad van vredelievende mensen. Wat een feeks was ik, dat ik zo slecht over hen dacht. Wat een vooroordelen weer. Ik was verdorie dertig, het werd tijd dat ik volwassen werd. Ik besloot om te blijven.

Klop
Tien uur ‘s avonds, ik keek tv, en opeens werd er op de deur van mijn huisje geklopt. Mijn hart in mijn keel. Ik checkte of de voordeur op slot zat, en opende het raampje ernaast. ‘Hallo?’ Een getint gezicht verscheen, donkerbruine ogen, stoppels op zijn kin, een slof sigaretten in zijn hand. ‘You want to buy cigarettes?’ Ik schudde mijn hoofd, verbijsterd. ‘No, thank you’, brabbelde ik. De man verdween.

Ik deed geen oog dicht.