Britney Spears is mijn heldin. Ik zal het moment dat ik haar voor het eerst zag nooit vergeten.

Ik was zeventien jaar, was voor het eerst uit geweest in de kroeg, en bleef slapen bij een twirlvriendin. De volgende middag hingen we nog op bed, terwijl TMF op de achtergrond aan stond. ‘Kijk, zij is cool’, zei mijn vriendin. Ik staarde naar het beeldscherm: Britney Spears met Baby one more time.

Slangentong
De elektronische tonen raakten me tot op het bot, de felle danspassen gaven me energie en de slangentong van Britney intrigeerde me mateloos. Ik zocht Britney tot op de bodem uit. Zo kwam ik erachter dat ze slechts elf dagen ouder was dan ik (wat dus betekende dat ik nog elf dagen de tijd had om net zo beroemd te worden als zij), ze spaarde poppetjes die het met elkaar deden, was dikke vriendinnen met haar moeder, playbackte altijd, en was nog maagd.

Vroeg volwassen
Britney heeft alles al een keertje meegemaakt. Logisch: als je van kinds af aan gedrild bent om op te treden, de hele wereld tig keer gezien hebt en miljoenen platen verkoopt, ben je vroeg volwassen. Dan trouw je voor 55 uur, baar je op je 23e je eerste kind, neem je afstand van je moeder en word je beste vriendinnen met Paris Hilton.

Zelfmoord
Ik ben een tijdje bang geweest dat Britney zelfmoord zou plegen. De paparazzi, het kaalscheren van haar hoofd, de afkickklinieken, de voogdij die ze over haar twee zoons verloor aan Kevin Federline, die van haar scheidde, het desastreuze optreden tijdens de MTV Awards in 2007, wat compleet werd afgebrand in de pers… Elk stukje sinaasappelhuid, fake borsten of niet, en zelfs haar punani kreeg het te voorduren: haar cameltoe in de clip van Oops, I did it again, en de foto’s die gemaakt werden als ze zonder ondergoed de auto uitstapte, logen er niet om. Het was te veel. Ze draaide door. En krabbelde er weer bovenop. Daar heb ik zóveel respect voor. In de tussentijd vroeg ik haar nummers altijd aan in Ekko, Utrecht. Tot nu toe zonder succes.

Sleutelhanger
Toen ik hoorde dat La Spears naar Nederland kwam, werd ik gék. Natuurlijk telde ik zonder aarzelen zeventig euri neer voor een staplaats in de Golden Circle van Ahoy Rotterdam. Natuurlijk wist ik precies welke merchandise ik ging kopen (een shirt, sleutelhanger, en tas), en welke nummers er gespeeld werden (jammer, geen Oops, Crazy, of Not a girl, not yet a woman).

Kippenvel
Zingend reisden mijn Britney homie en ik naar Rotterdam en paaldansten we in de metro (Slave for you). ‘We zijn nu samen met Britney, in een straal van één kilometer’, zei ik tegen haar, toen we het voorprogramma negeerden. ‘Dit wordt een historisch moment.’ Het kippenvel stond op onze armen.

Geen pit
De show begon, en we gilden met de honderden homo’s om ons heen de longen uit ons lijf. We dansten, we zongen, totdat mijn vriendin opeens stil bleef staan, en met een serieuze frons naar Britney keek. ‘Rhijja, kijk’, zei ze. Ik keek. ‘Ze doet helemaal niet haar best. Er zit geen pit in.’

Schellen
Ik probeerde haar te verdedigen: ‘Misschien heeft ze haar dag niet? Een toernee is erg vermoeiend? Misschien probeert ze haar energie over de show te verdelen, het zijn toch 22 nummers die ze playbackt.’ ‘Ik snap dat ze playbackt’, zei mijn vriendin, ‘Maar dan mag ze toch wel alles geven met het dansen?’ Ik schudde mijn hoofd. Ze snapte het niet. Britney bedoelde het niet zo. Ik keek weer, en de schellen vielen zo hard van mijn ogen dat ik ze op de grond hoorden kletteren, boven de muziek uit. Toch probeerden we er het beste van te maken…

Hoogtepunt
Toen de kanonnen hun zilveren en roze snippertjes aan het eind over ons uitspuugden, konden we maar één ding concluderen: iedereen had zijn best gedaan (de dansers, de decorstukken, het vuurwerk, de boot), behalve Britney. Ze stond er soms verveeld bij, raffelde de danspasjes af, en het leek alsof we naar een repetitie stonden te kijken. Het hoogtepunt was de spanning van te voren.

Sprankje hoop
‘Ze is een beetje van haar voetstuk gevallen en dat vind ik zo jammer’, zei mijn vriendin, toen we door de regen naar het station liepen. Ik knikte. We waren gewillige hondjes geweest, als ze ons één brokje had toegeworpen, was het een topavond geweest. Maar dat deed ze niet. Het voelde alsof er een stukje van de 17-jarige Rhijja  was gestorven. En toen ik dacht dat er geen sprankje hoop meer was, grijnsde mijn vriendin. ‘Maar ik heb wel wat van die glitters in mijn bh meegenomen.’