Het was de mooiste herfstzondag ooit, en we wisten niet wat we moesten doen. ‘Zullen we naar het park?’ stelde ik voor. Hij haalde zijn schouders op. ‘Mwah, ik kan niet stilliggen.’

‘Het strand?’ probeerde ik. ‘Nah, ik hou er niet van opeen gepakt te zijn met zoveel mensen.’ ‘De Maarsseveense Plassen?’ vroeg ik lichtelijk wanhopig. Hij schudde zijn hoofd. ‘We kunnen wel de stad in gaan?’ Ik moest er niet aan denken. Op een zonnige zondag tussen zwetende kooplui rondlopen. ‘Duinrell dan?’ zei hij.

Huisje
Hij ging vroeger als kind altijd naar Duinrell. Meerdere dagen zelfs, en dan sliepen ze in een huisje op het park. ‘Chique’, vond ik. De laatste keer was hij een jaar of acht.  Nu, twintig jaar later, was hij er klaar voor om terug te gaan naar zijn ‘favoriete pretpark.’

Huilen
Toen we de eerste attracties zagen, aarzelde hij even. ‘In mijn herinnering was het allemaal veel groter.’ We moesten via een vlot naar de overkant. Er stonden al wat ouders met kinderen op. Ze maakten ruimte, en ik sprong erop. Hij zette een grote stap, en toen zonk het vlot. Onze voeten werden nat, vrouwen gilden, kindjes jankten. ‘Ga er maar af,’ zei ik. We stapten weer af. Vanaf de kant staarden we naar het wegvarende vlot, waarop de kindjes bleven huilen. Hij geneerde zich een beetje.

Kikkerbaan
Na de zweefmolen keek ik op mijn plattegrondje. ‘De Kikkerbaan’, zei ik resoluut. ‘Die blijft legendarisch.’ In de rij werden we ingesloten door zo’n vijftig kinderen. ‘Ik schaam me een beetje, Rhijja’, zei hij. ’Niks van aantrekken’, vond ik. ‘We doen gewoon alsof een van die kids de onze is’, en ik aaide een verbaasd kijkende krullenbol over zijn hoofd.

Boos
Toen we eindelijk in de karretjes zaten, waren de tien plekken voor ons leeg. ‘Waarom, er wachten nog allemaal mensen!’ riep ik quasi verontwaardigd tegen de Kikkerbaanmedewerker. ‘Eh, dit is een kinderachtbaan. Met zoveel gewicht mag ik hem niet vol weg laten rijden.’ Hij wees naar mijn reus, die verlegen wegkeek. ‘Wat een gezeur’, vond ik. ‘Iedereen heeft recht op de Kikkerbaan.’

Pijnlijke schouder
Toch gingen we erna voor de zekerheid in een attractie voor volwassenen. We zaten met zo’n zestig man in een grote kring elkaar aan te staren, en zouden bijna over de kop gaan. Daarom moesten we van die enorme beugels over ons hoofd trekken. Die van hem ging moeizaam naar beneden. ‘Mijn schouder doet zeer’, murmelde hij. Een medewerkers kwam naar hem toe. ‘Je beugel moet strakker, anders kan de attractie niet starten. Alle beugels gingen massaal open, zodat hij het nog een keer kon proberen. De hele kring staarde hem aan, toen hij zijn beugel strakker aantrok. ‘Nu doet hij echt pijn’, zei hij. Na de rit moest ik zijn rug kraken.

Einde
Aan het eind van de dag, liepen we gedesillusioneerd naar de uitgang. ’Ik kan me niet voorstellen dat ik als kind rustig twee uur in de rij ging staan voor Droomvlucht’, zei ik. ‘Ik vind twintig minuten nu al ellenlang.’ Ik keek hem aan. ‘Wat vond jij ervan?’ Mijn reus keek weg. ’Kweenie,’ en toen slaakte hij een hele diepe, melancholische zucht. ‘Volgens mij ben ik dit ontgroeid.’