Het is even stil op mijn website, omdat het druk in mijn hoofd is. Ik ben in de rouw.
Een goede vriendin van mij is onverwachts overleden. Bij een auto-ongeluk. Ze was 27 jaar. Net als Amy Winehouse, maar die maakte er al een potje van. Al vind ik dat ook nog steeds een triest verhaal.
Verdrietig
Ik geloof dat ik wel kan zeggen dat ik nog nooit zo verdrietig geweest ben om iemands dood, als nu. Ik ben in de rouw. Dat kende ik nog niet zo goed. Ik doe dan ook nieuwe ontdekkingen over mezelf:
- ik vergeet alles. Bijvoorbeeld hoe ik goed moet schrijven, en dat je niet door rood mag rijden. Of dat je je autosleutel uit het portier moet halen, en niet de hele dag erin moet laten zitten. Gelukkig woon ik in een vriendelijke buurt.
- ik dompel me onder in filmpjes, foto’s, smsjes, krantenberichten over het ongeluk en herinneringen aan haar. Herinneringen die gewoon bij een vriendschap horen, maar opeens heel veel gewicht krijgen als iemand er plotseling niet meer is.
- ik merk dat ik een natuurlijke neiging heb tot het zoeken naar schuldgevoelens. Ben ik wel een goede vriendin voor haar geweest? Heb ik wel eens gezegd dat ik van haar hou? Gevolg: ik zeg nu tegen heel veel mensen dat ik van ze hou, zodat ik dat in elk geval tegen ze gezegd heb.
- ik kan het moeilijk opbrengen om naar andermans sores te luisteren. Want geen enkel verdriet is op dit moment zo groot als het mijne. Zo voel ik dat.
- ik wil weten waar ze nu is.
- ik ben het vertrouwen in het leven een beetje kwijt. Ik ben angstig voor wat er komen gaat. Wie ik misschien verlies, hoe ik dat kan tegenhouden. En of ik wel alles heb gezegd tegen iedereen. Ik weet dat je geen leven hebt als je met iedereen omgaat alsof het de laatste keer, maar zo voel ik dat nu eenmaal.
- ik vind het nu moeilijk om alleen te zijn.
- ik vind de nachten zwaar, omdat ‘s nachts alles nog heftiger lijkt, en het is al zo heftig. En ik kan mijn gedachten niet stilzetten. Ik wou dat er een pauzeknop op mijn hoofd zat.
- ik merk dat er een verschil is tussen: ‘je kan me altijd bellen’ en ‘je kan me bellen en dan laat ik ter plekke alles uit mijn handen vallen om naar je toe te komen en je te knuffelen’.
- mijn moeder is mijn rots.
- ik kan het nog steeds niet geloven.
- ik mis haar.
Je vergeet de belangrijkste ontdekking van jezelf: je was heel belangrijk voor haar en jullie konden krankzinnig lachen samen. Jullie hebben elkaar verrijkt… X en sterkte
En zo is het. Mooi dat je het opgeschreven hebt. Mij kan je dus bellen en dan laat ik allesuit mn handen vallen. Zo. Kus!
Hey Rhijja,
Als de rollen waren omgedraaid wat zou jij willen dat ze deed? Ik wens je sterkte toe en gun jezelf rust.
Jeetje meid, wat ontzettend heftig. Ik kan me niet voorstellen hoe dat moet voelen, maar je hebt het zo beschreven dat ik het kippenvel op m’n lijf hebt staan. Heel veel sterkte gewenst!!! Dikke kus!
knuffel voor jou!!! en hopelijk snel een beetje rust in je hoofd…
Lieve Rhijja,
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd! Wat vreselijk.
xx Dorien
Lieverd, wat vreselijk voor je
HÉÉL veel sterkte in dit proces, hier even een dikke vette digitale pakkerd **SMAK**
P.s Ik laat voor jou altijd alles uit m’n handen vallen.
Lieverd, kippenvel…know how it feels. Iedereen gaat met zoiets anders om, elke manier van rouwen is goed. Wel goed voor jezelf zorgen hoor, ookal boeit je dat nu misschien niet zo… Veel sterkte!!! knuffel
Lieve zus
Wat heb je dat goed van je af geschreven allemaal!
Ik begrijp helemaal wat je bedoeld met je afvragen of je goed genoeg bent geweest voor haar. Maar ik weet zeker dat jij dat geweest bent!
Hang in there kanjer!!
Liefs, dikke kus.
Je zussie
Lieve Rhijja, dat heb je mooi verwoord. Zonder liefde geen verdriet. Schuldgevoel is niet op zijn plaats, ze was heel blij met jullie knotsgekke vriendschap… Blijf vooral schrijven, dat helpt en zo blijft ze toch een beetje bij ons. Liefs…
Hee Rhijja,
Kom er nu pas achter dat je ook een website hebt, wat heb je dit mooi verwoord…
Fijn dat je gisteren nog even gebeld hebt en alles tot een “goed” einde is gekomen wat betreft jou zorgen daarover. Sterkte!!
Liefs Marloes
Wat heftig! Ik heb het zelf nog nooit van zo dichtbij meegemaakt. Wat tragisch ook dat ze nog zo jong was! Veel sterkte, probeer niet teveel alleen te zitten met je gevoelens maar praat erover! Klinkt cliché maar werkt echt.