Ik slaap al jaren met twee knuffels: Pluimstaart en Aap. Een konijn en een aap dus.

Pluimstaart was eerst roze en is nu wit. Toen ik zeven was, zag ik ‘m voor acht gulden liggen bij de HEMA. Ik was bijna jarig, maar wilde dit beest eerder krijgen, zodat het niet ten koste zou gaan van mijn verjaardagsgeld. Ondanks mijn smeekbede gaf mijn moeder geen krimp, en kreeg ik Pluimstaart voor mijn achtste verjaardag. Aap was er gewoon opeens.

Seks
Ik heb het nooit gek gevonden dat ik met die twee slaap. Het is namelijk geen ‘raar ding’, zoals bij de vrouw die laatst in Viva stond: als zij seks had, schaamde ze zich voor haar knuffel, omdat hij zulke vreselijk vieze dingen had gezien. Daarna bood ze ‘m duizendmaal haar excuses aan. Dat vind ik tamelijk vreemd.

Voegt
Ik ben niet bang in het donker, en kan best zonder knuffels in slaap komen. Maar het ligt gewoon lekkerder, als die beesten onder me liggen (ik slaap altijd op mijn buik). Het vóegt.

Zelfmoord
De mannen in mijn leven, dachten daar anders over. ‘Jezus, wat is dát nou weer!?’ riep een ex. Snel schoof ik mijn slaapgenootjes onder het bed. ‘Sorry, vergeten te verstoppen.’ Hij maakte er een grap van door Pluimstaart en Aap telkens weer op een andere manier aan hun eind te laten komen. Dan kwam ik thuis, en dan had-ie ze opgehangen aan mijn boksbal, inclusief afscheidsbriefje. Of ik vond ze met hun hoofd tussen de ovendeur geklemd.

Terugstaren
Ik weet ook wel dat een knuffel een turn-off in bed is. Toen ik op een blauwe zaterdag ruglings op iemands bed lag, en opzij blikte, was het een vreemde gewaarwording toen een heel rijtje boerderijdieren vanaf het hoofdeind terug staarde. Dat de eigenaar ervan ook nog eens hun namen ging uitleggen, maakte het er niet beter op…

Onder het bed
Daarom werp ik Pluimstaart en Aap zo snel mogelijk onder het bed als er iemand is. Dat vinden ze niet erg, onze verstandhouding is goed genoeg dat ze dat begrijpen. Laatst was ik het vergeten. We klommen gezamenlijk het bed in, toen ik ze zag liggen. ‘IEKS!’ riep ik, en mikte Pluimstaart en Aap aan de kant. ‘Wat is er?!’ riep hij en keek naast mijn bed. ‘Oooh, knuffels. Wat maakt dat nou uit.’

Ik kan me vergist hebben, maar het leek net alsof Pluimstaart en Aap een goedkeurend knikje gaven.