Als ik al een kinderwens had, dan is deze keihard verpulverd.
Begrijp me niet verkeerd, ik kan heel goed levelen met kinderen. Niet op een koediekoedie-manier, maar ik communiceer echt met ze. En verpest ze, want ‘dankzij’ mij smijt mijn nichtje tegenwoordig met knuffels, die met een doodskreet ter aarde storten, en heeft ze een angst ontwikkeld voor Dikkie Dik, sinds ik hem als een Chucky door de kamer liet wandelen.
Kleine wereld
Nee, het komt door andere zaken. Bijvoorbeeld je eigen leven, dat compleet op een tweede spoor belandt: alles draait om het kind. Sowieso totdat het naar de basisschool gaat.
Kinderpraat
Je wereld wordt opeens stukken kleiner, wat ik ook ontdekte toen ik op een verjaardag van een 3-jarige was. De gesprekken tussen (aanstaande) ouders ging alleen maar over de creche, zwangerschapskwaaltjes en kinderen die niet willen eten, slapen, of lachen. Ik zweeg. Dat gebeurt niet vaak. Maar ik heb er gewoonweg niets zinnigs over te melden. En heel eerlijk gezegd interesseert het me ook geen lor.
Vermoord
‘Kijk, wat een lelijke kat, op die schutting’, probeerde ik, en ik wees naar buiten. Zonder effect. Iedereen praatte onverstoord verder. Ik zuchtte, en deed alsof ik vermoord werd door de bellen die uit de bellenblaas van de jarige kwamen.
Medelijden
Toen viel het opeens stil. De blikken waren op me gericht. Ik vóelde het: arme Rhijja. Zij heeft nog niet eens zicht op een ontmaagding, laat staan een kind. Okay, dat eerste is gelul, maar ik ben wel een paar stappen van een embryo verwijderd. Da’s waar.
Bye seksleven
Dat medelijden, dat vond ik het meest verschrikkelijke. Want als er mensen zijn die ik NIET benijd, dan zijn het mensen met kinderen, of -nog erger- kleine kinderen. Een deprimerend artikel dat ik vandaag in de RED las, bevestigde mijn gevoel: als je kinderen hebt, is dat de doodsteek voor je seksleven. ‘Maar het wordt beter’, vertelde de seksuoloog, ‘als de kinderen het huis uit zijn.’
Mijn God.
Heerlijk onderwerp de kinderwens. Drie vriendinnen van mij hebben tegenwoordig een kind en (ik wist het al) maar weet het nu 100% zeker. Ik heb GEEN kinderwens!! En weet je wat heel irritant is als ze deze aan je proberen op te dringen.
Neee, dat lijkt me idd heel erg killing. Toch schijnen ze te bestaan: hippe ouders die hun fijne leven nog steeds leiden, inclusief meermalen seks per week. De hamvraag: hoe krijgen ze dat voor elkaar?
Ik denk dat als je gelukkig samen bent, het al een heel goed begin is voor een leuk leven. ZELFS met kinderen! (zo lijkt het wel alsof kinderen krijgen een soort doodstraf is. Maar sommige mensen brengen het ook zo.)
keihard verpulveren… daar ben ik nog wel even mee bezig… Je schrijft hartstikke leuk Rhijja!
paul v
Haha, dank Paul!
Zoooo herkenbaar! Moet er niet aan denken, kinderen verpesten je relatie als een malle. En idd, die gesprekken die dan op verjaardagen komen over creches, babyvoeding en poepluiers.. Juk.
Ik vind het nogal obligaat allemaal. Alsof blijven hangen in je “hippe” leventje met enoooorm interessante kroegsessies je wereld zo vergroot. Mijn wereld is niet klein geworden, er is een wereld bijgekomen. En een lesje in “iemand anders belangrijker vinden dan jezelf” zou een hoop mensen goed doen imo. Moeilijk te accepteten wellicht, dat anderen WEL volwassen worden?
Vivienne, ik pretendeer niet een hip leven te hebben, de kroeg heb ik weken niet gezien, mijn vrinden evenmin. Punt is: als je kinderen hebt, lijkt het soms alsof er niets anders is dan het kinderleven. Dat lijkt me op zijn zachtst gezegd een beetje jammer. Vooral als dat ten koste gaat van plezier in je eigen leven/relatie.
Maarrrr… misschien word ik uiteindelijk wel Octomom 2.0 en natuurlijk komt er een wereld bij en zullen kids ook te gek en leuk zijn en jezelf weer kind laten voelen. Maar door dit soort voorvallen raak ik beheurlijk ontmoedigd. Snappie?
Dat alles consumerende duurt (gelukkig, I might add) niet voor altijd! Het is een investering die je doet omdat je nu eenmaal gekozen hebt voor kinderen. En natuurlijk is het babbelen over de structuur van luierinhoud niet het meest enerverende onderwerp, rationeel gezien begrijpen ook jonge ouders dat heel goed. Als het echter je eigen, hemels ruikende gebroed betreft voelt het toch echt een tikkie anders. En dat duurt dan een jaartje of 4, en dan ben je heel blij dat ze lekker naar school gaan en er weer ruimte komt voor een stukje andersoortige ontwikkeling, de natuur regelt dat zo mooi
. Gelukkig maar dat het geen statisch iets is, de snottebellenspuitpoepfase, dan zou niemand er meer aan beginnen. Maar (en nu pak ik snel een teiltje) er staat zoveel tegenover! Echt, neem het van mij aan, een tot mijn 31e overtuigd kindervrije, niks veranderlijker dan euhh…je eierstokken 
!
Ik geloof je. Maar dan ben je het vast wel met me eens dat dat artikel in RED niet echt een rooskleurig beeld van het ouderschap schetst. Ik bedoel: de draad van je seksleven pas weer oppakken als je kinderen het huis uit zijn?!!? Thank God schijnen er ook ouders te zijn die wél geregeld saampjes tussen de lakens kruipen.
Lijkt me 100% gelogen. Alsof je uberhaupt nog zin hebt om een partijtje bed-Twister te spelen met je eigen partner na een relatie van 20 jaar! En wie zijn weer de schuldigen? (lees: welkome bliksemafleider) juist ja; de kinderen!
Come to think of it; Als ik sommige ouders zie vraag ik me af hoe ze zichzelf er toe konden zetten om de tweede en evt. Derde te verwekken. Gelukkig ben ik een masochistische beeddenker, dat scheelt een hoop.
Dit stukje gaat er niet over dat seks met kinderen goed te praten valt. Het stukje stond op 19 januari 2010 op deze site…Het is niet zonder risico om de mening over kindermisbruik van de Harvardprofessor Susan Clancy in 200 woorden samen te vatten.
What a well written blog article you’ve got here. You actually were able to genuinely high light the key ideas that ultimately matter. I really enjoy reading through your site, the caliber of the knowledge is superb as well as your writing style certainly makes it simple to absorb and fully understand. Love it! Keep up the awesome work.