‘It’s National Anusweek. Take a picture of your anus and put it on Facebook as a profile picture. Cause where would we be, without our anus??’ Deze tekst staat nu een paar dagen op Facebook, maar is nu al succesvoller dan Fatboothweek of Hairy Week.

Veel mensen weten van mijn fascinatie voor poep. Ik krijg bijna dagelijks vieze plaatjes, filmpjes, en nieuwsberichten over het voeren van de wc-eend. Heel even probeerde ik hiervan af te komen door het om te buigen naar kwijlen, en een fascinatie voor rochels. Maar het mocht niet baten: mijn imago is toch al door de plee gespoeld, dus dan kan het beter góed gebeuren.

Facebook
En ik ben niet de enige. Sinds Anusweek op Facebook, krijg ik plaatjes van anussen, filmpjes, maakte een vriendin een foto van haar anus-vingerpop, en kreeg ik vooral veel feedback op straat/het werk/twitter/viavia: ‘Jezus, jij bent echt gek.’ ‘Gadverdamme.’ ‘Hahahaha!’ ‘Mijn broer en zijn vriendin vinden Anusweek briljant, ze raakten er niet over uitgepraat bij het kerstdiner.’ Opvallend detail: mannen vinden het smerig, vrouwen vinden het leuk.

Klaboestabeertje
De laatste tijd had een bepaald poepstukje speciale aandacht in mijn verslaving: het klaboestabeertje. Dit zoete woordje heeft de meest smerigste betekenis ever: een klontje poep in je konthaar. Klaboestabeertje is ook wel bekend als tarrel, of –voor de Engelsen onder ons-: dingleberry. Ook al zo’n lief woordje.

Thuiszorg 
Ik was de laatste tijd regelmatig aan het ouwehoeren met mijn vrienden over dit stukje in de kontwol, toen de verhalen opeens loskwamen. De smerigste wil ik jullie niet onthouden: een vriendin van me werkte tijdelijk in de thuiszorg. Zij zette een man onder de douche, terwijl zijn vrouw als een adelaar om het hoekje stond te gluren.

Klomp 
Mijn vriendin waste de man, en schrok zich kapot toen hij zich met de rug naar haar toedraaide: een klaboestabeer, zo groot als een vuist, bungelde tussen zijn kadetten. Mijn vriendin liet zich niet kennen, en ging de klomp met een washandje te lijf. Ze zeepte, weekte, probeerde hem kapot te knijpen, maar het lukte niet: de klaboestabeer zat muurvast.

Schaartje 
Ten einde raad vroeg ze aan de vrouw of ze een schaartje had. ‘Hier!’ de schaar hing voor haar neus. Blijkbaar wist de vrouw al wat voor ongein haar vent tussen zijn billen had. Eindelijk was er een thuiszorgmedewerkster die hier écht werk van wilde maken.

Mijn vriendin knipte de klaboestabeer uit het konthaar van de man.

Een megaverhaal natuurlijk! Wat ik direct deelde met mijn achterban en medepoepliefhebbers. ‘Dat heb ik zo vaak gedaan’, merkte een collega nuchter op. ‘Wat?? Heb jij regelmatig tarrels uit het anushaar van mensen geknipt?’ vroeg ik gretig. ‘Ja hoor, in de psychiatrische inrichting waar ik werkte.’

Zwerver 
Toen volgde er zo’n mooi verhaal, dat deze de boeken in mag gaan als het kerstverhaal van 2010. Er kwam elk jaar een zwerver aankloppen bij de inrichting, compleet verward. En ontzettend smerig. Mijn collega zette de man van top tot teen in de olie (‘Ik maakte er een project van, vond ik leuk!’) en schrobde zich rot op de zwerver. Hij knipte zijn nagels, zijn haren, schoor zijn gezicht, knipte de tarrels uit zijn bilhaar, trok hem een pak aan (‘Van een overledene, die we nog hadden liggen.’) en zette hem aan het diner. ‘Hij keek zo ontzettend gelukkig. Helemaal schoon, helemaal het heertje. Dolgelukkig liep hij in zijn pak de straat weer op.’ Besloot mijn collega zijn verhaal.

Ik was er stil van.